Tijdens de cursus Sportmassage leer je een hoop. Twee dingen zijn me het meest bijgebleven: het slikmechanisme en de reciproke inhibitie.
Het was een cursus die ik volgde in Rotterdam. Eén avond in de week gingen we aan de slag, met een man/vrouw of twaalf. De docent, een zeer ervaren sportmasseur, vertelde veel interessants en we konden vrij veel oefenen op elkaar. Tijdens het oefenen merkte ik al wel dat masseren niet onderschat moet worden, het is ook voor de masseurs zelf een vrij intensieve bezigheid. Je gebruikt niet alleen je handen maar ook je lichaamsgewicht om extra kracht uit te oefenen. Ondanks de interessante stof en het vele oefenen had ik na een paar maanden wel gezien dat ik dit niet als bron van inkomsten zou gaan uitvoeren. Het kostte mij teveel kracht, wat ik in beperkte mate bezit, en door de houding aan de massagetafel kreeg ik last van mijn rug. Na elke massage zou ik dan zelf gemasseerd moeten worden!
De docent vertelde wel twee interessante feiten. Als eerste over het slikmechanisme. Hij zei dat als je op je kop zou staan en je zou iets doorslikken dat dit dan gewoon, bij goed functioneren van het mechanisme, goed zou gaan. Hetgeen je doorslikt zou door de slokdarm en de spieren die zich daar bevinden gewoon naar beneden richting de maag worden getransporteerd. Dat heet de peristaltiek. Dat lijkt heel onlogisch omdat dat tegen de wet van de zwaartekracht in zou gaan, maar door de werking van de spiertjes is het toch begrijpelijk. Hij heeft het zelf niet voorgedaan om het te bewijzen en ik moet zeggen dat ik ook nooit de behoefte heb gevold om het daadwerkelijk te proberen, maar ik geloof hem volledig.
Later had hij het over de reciproke inhibitie. Op zich al een bijzondere term, maar ook een mooi mechanisme. Het betekent eigenlijk dat wanneer een spier bijvoorbeeld verkrampt en je spant de tegenoverliggende spier, de antagonist, aan, dat de verkrampte spier ontlast wordt en de kramp vermindert of zelfs verdwijnt. Als voorbeeld gaf hij kramp in de kuit. Als dat gebeurt moet je de spieren op je scheenbeen aanspannen, want dit is de antagonist van de kuitspier. Hoe doe je dat dan? Door de tenen van je voet naar je neus te bewegen.
Ik heb dit inmiddels zelf meerdere keren kunnen toepassen. Meestal lag ik in bed en wilde mee uitrekken. Gevolg was dan weleens dat de kramp in mijn kuit schoot. Dus deed ik het volgende: ik duwde met mijn ‘goede’ voet mijn andere voet naar beneden, dus de tenen van mijn neus af. Ik moest dan, de kennis paraat hebbende, de getroffen voet actief tegen de druk in bewegen, want dan liet ik mijn spieren aan de voorkant van mijn been zich spannen. Dat zorgde dan weer voor ontspanning van de antagonist, de verkrampte spier aan de achterkant van het been. Het werkte! Sterker nog: het heeft al die keren gewerkt. Mooi systeem dus, die reciproke inhibitie.